Νέοι φίλοι μετά τα τριάντα: Είδος υπό εξαφάνιση;

Νέοι φίλοι μετά τα τριάντα: Είδος υπό εξαφάνιση;

05/06/2018 0 By PotPourriBlog

​Είχε αρχ​​ίσει από τα 25 για μένα. Ίσως να έφταιξε που σε αυτή την ηλικία έφυγα από την Ελλάδα και όλα όσα είχα δεδομένα άλλαξαν. Μόνο οι άνθρωποι που δέθηκα έμειναν αξίες σταθερές. Δεν ήταν φίλοι σχολικοί αλλά φίλοι που τους έκανα σε μεγαλύτερη ηλικία, όχι τόσο από τον στενό κύκλο του σχολείου ή της οικογένειας αλλά ούτε και από τη γειτονιά. Ήταν άνθρωποι που επέλεξα και δεν συναναστράφηκα αναγκαστικά.

Όταν είσαι νέος, ελεύθερος, μόνος, οι φίλοι γίνονται οικογένεια. Ειδικά αν είσαι φοιτητής σε άλλη πόλη. Γίνονται το σπίτι σου, το βράδυ και το ξημέρωμα σου, το στήριγμα και το τσιγάρο σου. Όλα μαζί τους τα μοιράστηκες. Τα χρόνια που μαθαίνεις τον εαυτό σου, που γίνεσαι αυτός που είσαι σήμερα, πήρες ότι είσαι από αυτούς. Τις σκέψεις, το χαρακτήρα σου, την αντίληψη σου για τη ζωή. Είναι οι φίλοι που έγιναν κομμάτι σου και ο ίδιος σου ο εαυτός. Ίσως ήταν μόνο ένας ίσως και πάνω από πέντε. Ήταν οικογένεια που διάλεξες να έχεις και σου στάθηκαν σε κάθε ανοησία που έκανες και σε κάθε επιτυχία που είχες.

Μετά τα φοιτητικά χρόνια τελείωσαν και το πρόγραμμα σου γέμισε υποχρεώσεις, γύρισες στην πόλη σου, ίσως και να έκανες οικογένεια. Τα τηλέφωνα αραίωσαν, ενώ οι καφέδες και τα reunion σπανίζουν. Γνωρίζεις νέο κόσμο, συναδέλφους, γονείς από το πάρκο και νέους γείτονες. Το προσπαθείς με ένα καφέ, άντε και κανένα ποτό αλλά τίποτα. Θα μείνουν γνωστοί, ή ένα άλλου είδους φίλοι, αυτό που αποκτάμε μεγαλώνοντας. Είναι αυτοί που ξέρουν μόνο όσα χρειάζεται για σένα και δεν είναι οι πρώτοι που τηλεφωνείς σε χαρά και λύπη.

Προβληματίζεσαι, λες μεγαλώνοντας γίνεσαι παράξενος, κανένας δε σου κάνει! Γιατί δεν πιάνεις το τηλέφωνο να πάρεις κανένα γνωστό και αν το κάνουν αυτοί όλο κάτι τυχαίνει και δεν μπορείς να βγεις. Ο χρόνος σου είναι πλέον πολύτιμος και γεμάτος από πολλά, οπότε εκείνο το λίγο που σου περισσεύει δε θες να το χαραμίσεις σε τυχαίους. Άσε το άλλο με τα ζευγάρια, που πασχίζουν να τα βρουν οι άντρες στις γυναίκες και γυρνώντας σπίτι ακολουθούν τα σχόλια και οι τσακωμοί και λες έλα μωρέ εντάξει δεν πειράζει κι αν δεν κάνουν για παρέα. Εσύ έχεις φίλους τι να τους κάνεις τους γνωστούς.

Τα σκέφτεσαι ξέρω, αλλά δεν είσαι εσύ αυτός που φταίει γιατί δε συμβαίνει μόνο σε εσένα. Στην ηλικία ανάμεσα στα 25 με 35 οι άνθρωποι χάνουν πια το ενδιαφέρον τους για την περιπέτεια και την αναζήτηση νέων φίλων. Οι προτεραιότητες αλλάζουν και οι άνθρωποι γίνονται πιο επιλεκτικοί. Σύμφωνα με τους ψυχολόγους υπάρχει ένα αόρατο ρολόι που όσο πλησιάζουμε τα 30 χτυπάει για όλους, δίνοντας το έναυσμα για την αρχή του τέλους, τη συρρίκνωση των περιθωρίων και τη συνειδητοποίηση της πολυτιμότητας του χρόνου.

Αυτό το οποίο μας κάνει να δενόμαστε είναι η οικειότητα, ο αυθορμητισμός και οι απρόσμενες τακτικές συναντήσεις. Πράγματα που συνέβαιναν κυρίως όταν ήμασταν πιο νέοι. Τότε η απόλυτη πίστη σε μια παρέα σε έκανε μέλος της ενώ η έλλειψη της σε έδιωχνε για πάντα. Το πιο σοβαρό πράγμα ήτανε η απόλυτη αφοσίωση στο φίλο σου, την δεύτερη σου οικογένεια. Έχοντας μεγαλώσει με τέτοια πρότυπα και έχοντας κάνει και δεχθεί θυσίες και αγάπη αληθινή, μαθαίνουμε να χρησιμοποιούμε τη λέξη φίλος σπανιότερα γιατί ξέρουμε τι σημαίνει να είσαι πραγματικά φίλος.

Photo by jez timms on unsplash

Ένας άλλος λόγος είναι ο ανταγωνισμός στο εργασιακό περιβάλλον που δεν αφήνει περιθώρια για συναισθηματισμούς. Οι περισσότεροι από μας αποκρύπτουν στοιχεία του χαρακτήρα τους με φόβο μήπως κάποιοι τα χρησιμοποιήσουν εναντίον τους και αποφεύγουν να δένονται με συναδέλφους αφού η σταθερότητα σε μια θέση εργασίας είναι πλέον σπάνια. Επίσης όσοι έχουν παιδιά ξέρουν ότι πολλές φορές μπορεί να συναναστρέφεσαι ανθρώπους μόνο και μόνο γιατί τα παιδιά σας έχουν το ίδιο μέγεθος και υπό άλλες συνθήκες δεν θα κάνατε ποτέ μαζί τους παρέα.

Υπάρχουν τέλος και οι άνθρωποι που μέσα στη μοναξιά τους, η οποία για διάφορους λόγους μπορεί να βασανίζει πολλούς από εμάς, τείνουν να γίνονται πιο δραστήριοι και να επιδιώκουν την συντρόφια σε συλλόγους, γυμναστήρια και μπαρ ενώ άλλοι το ρίχνουν στην τηλεόραση το φαγητό και το netflix. Η δυσκολία του να κάνουμε φίλους μεγαλώνοντας έχει πρακτικό και ψυχολογικό υπόβαθρο.

Αν δεν μπορείτε να βρείτε το φίλο σας, «τον αδελφό σας» στο τηλέφωνο, να πείτε μια κουβέντα και να αισθανθείτε καλύτερα, σκεφτείτε άπλα ότι υπάρχει, σας σκέφτεται ακόμα και αν δεν το μαρτυρά και είστε τυχεροί που έχετε ζήσει στιγμές ο ένας με τον άλλο. Εγώ έτσι κάνω όταν μου λείπουν οι φίλες μου.

Με αγάπη Μαίρη